Chinczycy
Większość osadników chińskich przybyła do Malezji na początku XIX wieku. Większość z nich przybyła z południowych prowincji Chin, jednak należą oni do różnych grup językowych, z których największe to Hakka, Hokkien, Teochew, Kantońska oraz Hainanese. Większość Chińczyków w Malezji mówi dziś po mandaryńsku lub hokkien (patrz: języki).
Chińczycy stanowią około 35% populacji Półwyspu Malajskiego oraz około 30% w Sarawak (Borneo) i 16% w Sabah (Borneo). Trudnią się oni głownie handlem i to właśnie Chińczycy dominują w Malezji pod względem gospodarczym.
Chińczycy silnie kultywują tradycje swojej ponad 3000-letniej kultury, jednak mimo wszystko ulegli w pewnym stopniu „malaizacji”. Bardzo silną komórką życia jest dla Chińczyków rodzina, której starsi członkowie dbają o przekazywanie wiedzy o historii klanu. Osoby starsze traktuje się z dużym szacunkiem. Wciąż silna jest tradycja czczenia przodków – praktycznie w każdym chińskim domu można zobaczyć mały ołtarzyk ze zdjęciem ostatnio zmarłego członka rodziny.
Tylko męscy potomkowie rodów mają prawo do „przedłużania” rodowego nazwiska. To oni mają dominującą pozycję w chińskich domach.
Chińczycy są w większości buddystami. To w zasadzie nie religia (Budda nigdy nie ogłosił się bogiem), a raczej filozofia i styl życia. Nie ma tu wymogu odwiedzania świątyń czy modlitwy.
Chińczycy obchodzą wiele świąt, z których większość nie jest związana z buddyzmem, a raczej z chińską tradycją. Najważniejszym z tych świąt jest Chiński Nowy Rok, obchodzony w styczniu lub lutym. Siódmego oraz piętnastego dnia po nowym roku w całej Malezji organizowane są festyny, na których można zobaczyć m. in. słynny taniec smoka.